Het levensverhaal
Ik ben in Schaesberg geboren, heb mijn lagere school periode op internaat doorgebracht en geen fijne tijd gehad, wel leerde ik daar al heel vroeg wat discipline inhield.
Ik heb mijn middelbare school doorgebracht eerst op het Clara College en later op het Grotius College in Heerlen, herinner mij deze periode alleen maar als een geweldig leuke tijd.
Ik was toch wel al redelijk vroeg met het paardenvirus besmet door mijn vader die vroeger zelf heel actief wedstrijd gereden heeft..(hoodzakelijk springen).
Hij kon eigenlijk alles met de paarden; leerde ze tellen, knielen en liggen en zelfs zo dat hij er zelf nog boven op kon gaan staan…foto. Natuurlijk wilde hij dat zijn dochters ook gingen paardrijden.
In eerste instantie was ik er nog niet zo weg van, ik speelde liever met mijn Barbies, mijn zusje was toen wel al fanatiek aan het rijden op zo’n wilde Manege, zo van hup erop en gas geven in de Brunsummerheide,zonder ooit te hebben geleerd hoe je moest lichtrijden of zo, het ging gewoon alleen maar hard.
Ik vond dit niets en ben toen op Manege Kessels begonnen met echte lessen, want ik wilde precies weten hoe ik iets moest. Details vond ik toen al erg belangrijk. Heb hier een fantastische basis gekregen.
Na deze periode kwam ik op Manege De Rousche in Heerlen terecht waar eigenlijk het “echte” paardrijden begon.
Ik leerde daar keurig recht zitten en had daar een geweldige tijd met veel vriendjes en vriendinnetjes en goede lesgevers elk op hun eigen manier, Hr. Aanstoot, Bruin Botermans, Bemelmans en Pierre Bruls.
De vriendschap van toen met mijn zes vriendinnen heb ik nog steeds. We zijn al meer dan 35 jaar bevriend.
Mijn eerste paard was een draver Aranka genaamd, natuurlijk niet ideaal voor dressuur maar wist ik veel toen, we reden gewoon heerlijk recreatief op een oergezellige manege en hadden lol aan de knol en Pa op de achtergrond.
Echter toen jaren later, door school en heel veel andere dingen het gevoel naar de paarden toe een beetje was verwaterd, leerde ik Chris kennen. Mijn wereld veranderde compleet, zat ineens toch weer midden het paardengebeuren.
Chris runde al een tijdje manege Heihof in Landgraaf en mijn oude virus stak weer de kop op.
Met het virus én als vrouw van de instructeur dan ga je ervoor. Dan wil en moet je gewoon keihard meewerken. We hebben een geweldige tijd gehad en hebben 27 jaar een ongelooflijk gezond en bloeiend bedrijf opgebouwd.
Het was één grote familie. Het was ook hier waar mijn carrière begon gesteund door iedereen op de Heihof. Die tijd was geweldig. Ik kon met hele leuke, gewone paarden meedraaien in de top. Dat gaf een kick. Het maakte me alleen steeds maar fanatieker.
Het wedstrijdrijden was toen door ons drukke bestaan als manegehouders een nevenkwestie.
Toen ik echter steeds beter werd en naar vele grote wedstrijden mocht, moest ik vaak zonder Chris. Wij konden niet zomaar de boel de boel laten.
Maar ook dat had zijn charme en heb daardoor alleen maar geleerd nog zelfstandiger met dingen om te gaan en te verwerken.
Het heeft ons veel verdriet gedaan om onze fijne tijd op de Heihof achter ons te laten en te besluiten voor iets anders te gaan in ons leven.
We verhuisden naar België en hadden daar een kleine stal in verhouding met de vorige waar 120 paarden stonden.
We konden ons iets gemakkelijker op de sport concentreren en zogenaamd het iets rustiger aan doen, alleen daar is tot op de dag van vandaag niets van terecht gekomen. In tegendeel……
Ik heb nu een paar fantastische paarden en hoop me weer opnieuw te verbeteren om toch nog een aantal stappen hoger te komen op die enorme ladder.
Social media